Interview Poliana Vieira: “Mijn muziek is voor het volk”
Poliana Vieira won in december 2012 de Music Matters Award. Ze ontving daarmee niet alleen een financiële boost om haar carrière uit te bouwen, ook werd ze een jaar lang muziekambassadeur van Rotterdam. Gedurende deze tijd was haar voornaamste doel het maken van het debuutalbum Moods. Tijdens een interview in Rotterdam sprak ik met de Portugese singer-songwriter over haar prachtige cd.
Aanvankelijk zou je je debuut in april van dit jaar uitbrengen. Maar dat deed je al in oktober. Volgens mij moest je dan best wel even doorpezen?
“Het was best zwaar, maar op een gegeven moment denk je er niet meer over na, omdat je in een ritme zit waarin je alleen maar gefocused bent op de doelstelling. De vermoeidheid komt later pas. Omdat ik het album vorig jaar wilde uitbrengen, moest ik heel veel dingen in een stroomversnelling doen om het af te studeren mee te laten gaan met mijn proces. Het voordeel is dat ik het grootste gedeelte van mijn opleiding nu klaar heb. Ik hoef alleen nog de puntjes op de ‘i’ te zetten en mijn diploma in ontvangst te nemen.”
Ben je gegroeid als artiest?
“Absoluut! Vorig jaar had ik de kans om na te denken over waar ik als artiest naartoe wilde. Ondertussen heb ik veel opgetreden met mijn eigen werk en met Re:Freshed Orchestra. Nu is het mijn taak om verder te bouwen. In het Portugees zeggen we: ‘A Natureza não dá saltos.’ Dat betekent ‘De natuur maakt geen sprongen.’ Datgene wat je moet leren kost tijd en investering. Het is een heel mooie begin waar ik volop van geniet. Kijk maar wat ik bereikt heb: een uitverkochte albumrelease in De Doelen, optredens tijdens Rotterdam Got Soul en Stukafest, in het voorprogramma van Lilian Vieira, benoeming tot Radio 6 Soul & Jazz Talent, en airplay bij diverse radiostations. Ik ben Music Matters ontzettend dankbaar. Mede dankzij hen ben ik zo ver gekomen en kon ik met zoveel topmuzikanten werken.”
Ja, want je werkte bijvoorbeeld met Alexander van Popta. Niet een van de minste.
“Alexander was mijn klankbord. Hij deed zijn best om mij op m’n gemak te stellen en te peilen over wat ik allemaal wilde. Hij zorgde voor eenheid en voor nog meer muzikaliteit. Zijn input en steun waardeer ik enorm. Ik ben ook trots op de liedjes die wij samen hebben geschreven.”
En dan ook nog Budy Mokoginta. Je pakt wel uit.
“Budy is zo’n bijzonder, warm en geduldig mens. Tot op het laatste moment was het aangrijpend om met hem te mogen werken. Hij was een goede boodschapper tussen mij en Alex wanneer ik mezelf niet helemaal kon verwoorden. Daarnaast droeg hij in belangrijke mate bij aan het hele proces, van sound engineering tot en met eindresultaat. Maar vergeet niet wie er nog meer meedoen op Moods: Alvin Lewis en Patrick Mijnals die laatst aan Ladies of Soul meewerkten. En natuurlijk Shirma Rouse. Zij zong ook mee op drie nummers. Mensen die ik enorm bewonder en van wie ik heel blij word.“
Je opent Moods met een bijzonder mooi liedje: Cinema Paradiso van Ennio Morricone in de uitvoering van Dulce Pontes. Waarom die track?
“Dat gaat terug naar de tijd toen ik op de Willem de Koning Academie studeerde voor film- en documentairemaker. Ik maakte toen een videoclip voor de versie van Dulce Pontes. Dit nummer heeft altijd iets speciaals voor mij betekend. Die song is voor mij een metafoor van geboorte. Geboorte van een dag, een nieuwe weg, mijn levensfase als artiest en terugblik van waar ik vandaan kom: muziek en film. Niet vergetend dat ik ook mijn Portugese roots eer aandoe.“
Laten we nog eens een ander liedje pakken. Time To Change heeft voor mij iets zwoels en broeierigs.
“Dat was het eerste nummer dat ik in het begin van mijn opleiding schreef en verder uitwerkte met producer en bassist Ferdi Abel. Ik wilde muzikaal de sfeer van Marvin Gaye en George Michael door laten schemeren. Het liedje gaat over ego en overspanning, met als gevolg dat je geen tijd meer hebt voor de mensen die van je houden en ze op die manier pijn kan doen door je afwezigheid. Dan is het tijd om te veranderen.“
Ik vind Days Like This een van de mooiste songs op je album. Het is klein en intens.
“Dank je. Dit nummer schreef ik met mijn klasgenoot en toetsenist Niels Spee. We voelden elkaar zo goed aan dat het er in twee uurtjes op stond. Ik heb niet eerder zo snel een liedje geschreven.“
Noem eens een liedje op je album dat wel veel tijd kostte.
“Red Light was het lastigste nummer. Dat maakte ik samen met Alex. De basis was makkelijk, maar het nam uren in beslag om een complete tekst te maken. In Red Light gebruik ik stoplichten als metafoor voor de signalen die je eigen intuïtie en lichaam afgeven om je grenzen te bepalen. Eigenlijk is het een tweede versie van Time To Change, maar artistieker. Waarschijnlijk had het daarom ook meer tijd nodig.”
Ben je veeleisend voor jezelf?
“Dat ben ik zeker, maar ik heb geleerd dat plezier en discipline binnen je voorbereiding steeds meer samen moeten gaan, waardoor het niet meer alleen om perfectie draait. Datgene wat eruit komt, is datgene wat je op dat moment voelt en kan geven. De boodschap en emotie zijn het belangrijkste.”
Wat wil je bereiken met je album?
“Mijn muziek is voor het volk. Ik wil mensen raken en motiveren. Niet alleen met zelfkennis en zelfeducatie, maar ook door te laten zien dat het helemaal niet geeft om verschillende kanten van jezelf te laten zien. Daarom is het ook zo divers. Dit album is ook niet bedoeld om in één keer te beluisteren. Het is een cd voor verschillende momenten van de dag, van de maand, zelfs seizoenen. Het zou te gek zijn als ik ook met mijn eigen werk op North Sea Jazz kan staan.”
Foto’s: Michel Wongsomawi en Mark Pot
Dit interview verscheen 11 april 2014 in een verkorte versie op de website van Music Matters.