Izaline Calister wil niet in een hokje worden gestopt

Foto’s: Berbera van den Hoek

We schuiven aan tafel in een gezellige, licht gekleurde, moderne open hoekkeuken die grenst aan een knusse huiskamer waar de kleuren kaki, wit en ecru de boventoon voeren. Izaline – in haar oranje met roze gekleurde zomerjurkje – steekt bij deze neutrale tinten af als een exotische bloem. Haar prachtige haardos is vandaag voor een deel naar achteren gestreken met haarspelden, maar aan de achterkant zien we die mooie kenmerkende krullen. Wat ook opvalt is dat de artiest zowaar schoeisel draagt in de vorm van witte slippers met gouden bandjes. Liefhebbers die Izaline Calister’s concerten wel eens bezoeken, weten dat de diva op het podium steevast op haar blote voetjes loopt. “Ik hoef me tijdens optredens dan niet druk te maken over wat ik voor schoenen aan moet doen. Bovendien voelt het prettig en gemakkelijk”, licht de zangeres toe terwijl ze aan een grote kop thee zit.

Bedrijfskunde
Izaline woont inmiddels 20 jaar in Nederland en al die tijd in Groningen. De Curaçaose studeerde Bedrijfskunde, maar afgezien van een stage op kantoor zou ze niet meer beroepsmatig achter een bureau terugkeren. Haar ware passie lag bij de muziek en die wilde ze verder ontwikkelen. Ze besloot daarom naar het conservatorium te gaan. “In die tijd was ik al veel met muziek bezig”, blikt Calister terug. “Ik trad vaak op en zat in diverse groepen. Ondanks dat ik mijn studie Bedrijfskunde had afgemaakt, dacht ik geen goede manager te worden. Toen ik eenmaal een jaar conservatorium achter de rug had, nam ik van het een op het andere moment de beslissing om verder te gaan met muziek. En dat bleek het juiste besluit, zoals eigenlijk veel van mijn goede beslissingen impulsief zijn.”

Inmiddels is Izaline Calister bij het publiek bekend met haar geraffineerde mengeling van muziekstijlen- en ritmes van Curaçao met elementen uit jazz en world. Toch maakt de zangeres ook uitstapjes naar andere stromingen. Ver voordat haar prachtige debuut Sono Di Un Muhe (A Woman’s Dream) uitkwam, zong ze bijvoorbeeld in de groep Aquarela do Brasil. Daarin nam de Antilliaanse Braziliaans repertoire onder handen van onder meer Joao Gilberto, Antonio Carlos Jobim en Elis Regina. De laatste is een grote inspiratiebron voor haar: “Ik ben een perfectionist en leg de lat voor mezelf hoog met zingen. Maar je hebt wel eens van die dagen dat je bepaalde noten niet haalt. Dat vond ik vreselijk in het begin, maar door Elis Regina ben ik daar anders mee leren omgaan. Zij zat er ook wel eens naast, maar ze zong wel met emotie en plezier, en ze bezat een enorme virtuositeit. Je hoeft niet altijd perfect te klinken.”

De internationale optredens zetten zich ook binnenkort voort, want in juni reist de zangeres met haar band af naar New York. Veel artiesten dromen ervan om op de planken van de podia van The Big Apple te staan, maar Izaline blijft er nuchter onder: “Natuurlijk vind ik het leuk om in New York op te treden, maar het is ook weer niet zo dat daarmee mijn grootste droom uitkomt. Ik ben er al eerder geweest met een project van Michiel Borstlap en nu mag ik er dan solo spelen. Volgens mij zijn de jongens van de band nog enthousiaster dan ik. Die staan al te springen, terwijl ik zelf nog niet eens weet waar we optreden (ze pakt haar laptop erbij om informatie te achterhalen en ontdekt dat het bekende Joe’s Pub een van de clubs blijkt te zijn).”

Nieuw terrein is Indonesië. Calister treedt er maar liefst zeven keer op in het kader van haar programma Singing Stories dat afgelopen januari in première ging als onderdeel van het literaire festival Winternachten. Over dit project vertelt ze: “Winternachten is een tweejarig project waarmee we in januari zijn begonnen. Ik zing eigen liedjes die zijn gebaseerd op volksverhalen uit verschillende landen en culturen. Het programma ontwikkelt zich nog steeds en ik schrijf zelf of met mijn gitarist Ed Verhoeff steeds weer nieuwe nummers. We zijn er pas mee op Curaçao, Sint Maarten en Aruba geweest, waar enthousiast het publiek enthousiast reageerde. Ook gaan we naar Zuid-Afrika en Suriname, en voor een Nederlandse theatertour bekijken we momenteel de mogelijkheden.”

Dat de zangeres niet in een hokje wil worden geplaatst, toonde ze recentelijk met een artistieke triomf tijdens de concerten met het Peter Beets Trio. Met de pianist en zijn begeleiders liet ze selecties van Porgy & Bess ten beste horen. Is het niet wennen om met een jazzman als Beets te spelen? “Met Peter heb ik een geweldige tijd gehad”, vertelt Izaline. “Het was heel leerzaam, maar soms ook best moeilijk. Dat komt omdat we beiden bandleiders zijn. Tijdens een dergelijk samenwerkingsverband loop je wel eens tegen meningsverschillen aan, maar gelukkig pakte het allemaal goed uit. Ik vind het ontzettend jammer dat het is afgelopen. Eerlijk gezegd hoop ik dat er nog vervolgconcerten komen in het najaar.” Op de suggestie voor een cd van dit project reageert ze: “Die vraag heb ik vaker gehoord, maar er zijn niet direct plannen. Dit project is in eerste instantie een theatertour. Het zou natuurlijk leuk zijn, maar dan wil ik er ook wel iets moois van maken en niet alleen maar een opname uitbrengen van een liveoptreden. Daarbij moet je jezelf ook afvragen of er wel voldoende markt is voor een dergelijke cd. Een album maken is niet goedkoop en als je dan vervolgens met een overschot zit, dan is dat zonde.”

Voordat ik mijn ontmoeting met Izaline afsluit, moeten er nog een aantal portretten worden gemaakt. Als ze zich in de schommel van een charmant speeltuintje vlak achter haar huis laat fotograferen, vraag ik nog naar haar volgende doelen. Na een denkende blik antwoordt ze: “Nog beter zingen! Ik hoop tot mijn tachtigste door te gaan en de mensen die deze muziek leuk vinden te kunnen bereiken en voor te mogen spelen. Daarnaast heb ik de wens liedjes voor anderen te schrijven. Alleen moet ik er dan ook wel vervolgens afstand van durven te doen. Ik heb namelijk de neiging om de songs uiteindelijk zelf te gebruiken. Dat moet ik leren los te laten.”