Marcus Miller vanouds sterk op Renaissance
Na de twee opeenvolgende live albums A Night In Monte Carlo en Tutu Revistited is Rennaisance Marcus Miller’s eerste studioplaat sinds het collaboratie-album Thunder uit 2009 met Stanley Clarke en Victor Wooten. De nieuwe langspeler laat het vertrouwde geluid en pluktechniek van de bassist, producer en componist horen. Opnieuw beweegt Miller zich in de wereld van jazz, fusion en funk. Wel is Miller omringd door een nieuwe groep overwegend jonge muzikanten.
Renaissance is nog geen 30 seconden oud of de overbekende hamerslag van Miller heeft zich al meester gemaakt van je. Niet alleen zijn de rifjes weer ontzettend pakkend, de eerste track Detroit heeft ook een fijn ‘feel good’ gehalte met een groove, fijne blazers en een rockgitaartje. Zwoeler en traditioneler klinkt het in Redemption met mooi sax- en trompetspel van respectievelijk Alex Han en Sean Jones. Ook in February krijgen de muzikanten de ruimte om hun kunnen te laten horen. Een prima cover vormt zich in Slippin’ Into Darkness van de funkband War, met mooi pianowerk van Kris Bowers.
Ivan Lins
Een van de prijsnummers is ongetwijfeld de Ivan Lins compositie Setembro (Brazilian Wedding Song), dat een lichte latin feel heeft en gastrollen bevat voor Gretchen Parlato en Rubén Blades. Het is aangenaam om te horen hoe Parlato’s warme stemgeluid het soepele fretloze basspel van Miller volgt. Van de warmte duikt Miller ook weer net zo makkelijk in een heftiger stuk als Jekyll and Hyde, dat zoals de titel al suggereert, verwarring zaait met mooie gevoelige melodieën tegenover rauw, gevaarlijk klinkende lijnen. Een van de betere originele composities die Miller compositorisch diep laat gaan. Een knipoog naar de jaren zeventig sluimert door in CEE-TEE-EYE, een ode aan het jazzlabel CTI dat bekend werd met platen van onder andere Deodato, George Benson en Bob James.
Naast de covers Slippin Through Darkness en Setembro (Brazillian Wedding Song) nam Miller voor zijn nieuwe plaat ook een subliem I’ll Be There van Michael Jackson onder handen en een minder geslaagd Tightrope van Janelle Monae, waarin Dr. John van zich laat horen.
Kwaliteitsmuziek
Heel strikt genomen gebeurt er weinig nieuws op deze nieuwe Marcus Miller plaat, en dat is niet negatief bedoeld. Bij Miller ben je verzekerd van kwaliteitsmuziek, waarin ruimte is voor meerdere stijlen als traditionele jazz, stevige grooves, fusion en natuurlijk het distinctieve baswerk van de meester. Zijn nieuwe band mag er wezen. Miller is als vanouds sterk op deze nieuwe plaat, die je zo kunt aanschaffen. Prima genieten!
Dit artikel verscheen 4 juni 2012 op Cultuurpodium Online.