Negen, tien, elf
Negen, tien, elf. Drie getallen die voor mij als combinatie in deze volgorde een bijzondere lading hebben. Op 9 oktober 2011 overleed mijn lieve moedertje. Dat dit al twee jaar geleden is, kan ik me eerlijk gezegd nauwelijks voorstellen; het voelt zoveel korter. Hoewel de scherpe randjes er vanaf zijn, denk ik iedere dag aan haar. Maar het weekend dat ik aan haar sterfbed zat, is waarschijnlijk zo’n moment dat ik niet meer vergeet. En dat hoeft ook niet. Want hoe pijnlijk en droevig dat weekend ook was, zo mooi was het tegelijkertijd; je liefde en warmte geven aan een dierbare in de voorbereiding van een vervroegde terugreis als gevolg van een hoop pech.
Nog steeds ben ik trots op mijn moeder; de strijd die ze leverde tegen de voor ons meest gevreesde ziekte – en in dit geval een ongeneeslijke vorm – was er een die voor mij aantoonde hoeveel zij van het leven hield en hoe graag ze wilde vechten om dat laatste eruit te halen wat er uit te halen viel. Hoewel ik altijd van mijn moeder hield en nog steeds hou, ging ik de laatste 14 maanden van haar leven alleen maar meer van haar houden en kreeg ik nog meer bewondering. En op het moment dat ik dit schrijf, pink ik een paar tranen weg in de keiharde wetenschap dat ik haar niet even beet kan houden en kan zeggen: “Bedankt ma. Bedankt voor je liefde, warmte en wijsheden.”
Ik denk iedere dag aan mijn moeder. En als ik even voel dat het tegenzit, zeg ik tegen mezelf: Vergeleken met wat? Bij mijn moeder zat het pas tegen. De laatste tien jaren gingen gepaard met diverse medische mankementen, maar altijd bleef ze met opgeheven hoofd, humor en een bikkelharde instelling doorgaan. Ook in de laatste 14 maanden waarin ze streed tot werkelijk de laatste seconde. Nog vlak voor haar ‘vertrek’ weigerde ze hulp. “Nee, laat maar, ik kan het zelf wel.“ Een hardnekkig en pittig vrouwtje met wie niet viel te sollen. Een moment van bewondering, een traan en een lach.
Een ding is me wel duidelijk geworden: levensduur is maar relatief. Mijn moeder was aankomend jaar met pensioen gegaan om haar mooie reisdromen waar te maken. En wat kreeg ze? Een enkeltje naar een andere dimensie ver van hier. Vanuit een rationele en spirituele gedachte weet ik overigens dat ze beter af is, gezien de vreselijke effecten van de ziekte en medicijnen die haar lichaam aan gort hielpen. Maar wat had ik toch nog graag met haar samen willen zijn. Aan ieder: geniet zoveel mogelijk van het leven.