Tien minuten met snarengod Joe Satriani
Op 10 mei 2008 gaf de Amerikaanse gitarist Joe Satriani een optreden in 013 in Tilburg. Voorafgaand aan het concert kreeg ik tien minuten de tijd om een aantal vragen te stellen aan de man. De uitwerking van het gesprek werd destijds gepubliceerd op Cultuurpodium Online. Ik kwam het interview tegen in mijn archief en besloot het na een bewerkingsslag opnieuw te publiceren op mijn eigen website. Veel leesplezier!
Hij wordt alweer 52 aankomende zomer, maar de hoofdpersoon in dit artikel ziet eruit als een aankomende dertiger. In 1986 kwam zijn eerste plaat uit en inmiddels staat de teller op 15. Hij kan gerust één van de belangrijkste gitaristen op planeet aarde worden genoemd. Technisch en virtuoos begaafd en op een avontuurlijke manier gebruikmakend van effecten. Ooit had hij Steve Vai en Kirk Hammett (Metallica) in de leer, die van hem hij vele kunstjes leerden. We hebben het over niemand minder dan Joe Satriani.
Foto’s: Berbera van den Hoek
Satriani is in Nederland voor een concert in 013 in Tilburg dat deel uitmaakt van zijn Europese tour ter ondersteuning van de laatst verschenen cd Professor Satchafunkilus and The Musterion of Rock. Ik ben met fotografe Berbera van der Hoek uitgenodigd om verslag te doen en krijg zelfs tien minuten de tijd voor een luchtig praatje met het Amerikaanse snarenwonder. Gekleed in spijkerbroek, zwart strak T-shirt, gympen en een strandhoedje dat de kale knars afdekt, staat de sympathieke Satriani ons rustig te woord in het horecagedeelte nadat hij net een meet & Greet met een groepje fans heeft afgerond.
Je maakt op je nieuwe album gebruik van de talkbox in de track I Just Wanna Rock. Ik associeer dit effect altijd met Peter Frampton. Nu weet ik dat Jimi Hendrix, Jeff Beck en Jimmy Page voor jou grote invloeden zijn, maar ik vraag me af of je wellicht ook iets hebt met Frampton.
“Jazeker! Ik ken Peter’s muziek sinds mijn tienerjaren. Ik was 14 of 15 toen ik opgroeide in New York en naar een concert van Humble Pie ging. Dat was nog ver voordat hij bekend werd als soloartiest. Hij was absoluut van invloed op mijn spel. Iedereen denkt aan Peter als ze de talkbox horen. Hij ontwikkelde de Framptone-talkbox. En hij wil dat iedereen ‘m gebruikt, omdat hij ze wil verkopen. Maar niemand wil ‘m kopen, omdat ze bang zijn dan als Peter te klinken (lacht)! Ik heb er al jaren een, maar wist niet wat ik er mee moest doen. Totdat ik op een gegeven moment het idee kreeg voor een song over een robot die in de stad wandelt en terechtkomt bij een rockconcert. Hij wordt nieuwsgierig en wil de emotie bij een rockconcert ervaren. Het leek me een aardig idee om de stem van de robot met een gitaareffect te creëren. Dat werd dus de song I Just Wanna Rock. En dat was mijn excuus om Peter’s talkbox te gebruiken.”
Op het nummer Musterion hoor ik een wel heel fijne gitaarriff met een groovende beat. Ik merk op dat funk regelmatig terugkeert op je albums.
“Dat klopt. Ik groeide op met James Brown en Sly & The Family Stone. Zij vertegenwoordigen eigenlijk mijn roots. Toen ik nog jong was, zat ik in een funkband genaamd City Function. De groep bestond uit negen man met alleen maar Afro-Amerikaanse muzikanten en ik was de enige blanke. Vanuit deze funk ging het richting P-funk wat weer leidde tot hiphop. Voor mij is het altijd een natuurlijk onderdeel. Vanaf het eerste album laat ik funky songs terug komen.”
Je hebt een grote werkoutput. Ik vraag me soms af waar je de munitie vandaan haalt. Naast je fascinatie voor het buitenaardse, ben ik benieuwd naar andere voorbeelden van inspiratiebronnen.
“Mijn inspiratie komt over het algemeen uit het leven. Dat waar ik op een bepaald moment aan denk of dat ik meemaak, kan leiden tot een song. Als je luistert naar het nieuwe album is het net een open boek. Zeker de laatste twee songs Asik Vaisel en Andulasia. Het verhaal voor die nummers ontstond in Istanbul waar we vorige zomer voor het eerst speelden. Ik werd geïntroduceerd in de folkmuziek van Âşık Veysel. Ik was er zo van onder de indruk dat ik een soort van tribute voor hem wilde maken. Ik vroeg me toen af hoe het zou zijn geweest als hij naar het zuiden van Spanje was gegaan. De muzikale historie uit dat gebied laat een hoop pijn en leed horen. Ik zat toen te dagdromen en na te denken wat zijn reactie was geweest als hij daar had gereisd. Vanuit die gedachte componeerde ik toen een heel lang stuk, waarvan ik vond dat het te lang was voor het publiek. Toen besloot ik het op te breken in twee songs.”
Vanavond speel je in 013, een zaal die algemeen bekend staat om zijn goede akoestiek. Je hebt inmiddels gerepeteerd. Heb je zelf ook het geluid gehoord vanuit de zaal?
“Nee, ik weet zelf alleen hoe het op het podium klinkt. Sowieso weet ik nooit hoe het in de zaal klinkt, net zo min als de toeschouwer een idee heeft van het geluid op het podium. We leven ieder in onze eigen wereld. Maar weet je wat de grap is? Musici kunnen depressief van het podium aflopen door een slechte performance, terwijl de geluidsman van de zaal vervolgens enthousiast roept: ‘Dat was de beste show die jullie ooit gedaan hebben!’ Wij doen ons best voor het geluid op de bühne, maar dat klinkt ongetwijfeld anders als je het in de zaal als bezoeker hoort. Daar hebben de geluidstechnici de touwtjes in handen om de juiste balans te maken, maar wij horen dat niet vanaf het podium. We miss out!”
In juni keer je terug naar Nederland om je Europese tour af te sluiten in de Rijnhal en Paradiso. Je bent een graag geziene live act die hier al jaren concerten geeft. Kun je iets vertellen over je ervaring met optreden in Nederland?
“We komen al sinds 1988 in Nederland. We begonnen in Ahoy en speelden in het begin vaak in Utrecht (spreekt de naam uit als ‘joetrekt’). We stonden op festivals en in clubs in kleinere steden, maar later ook de Heineken Music Hall. Het publiek in Nederland is altijd cool. Paradiso spelen we trouwens voor de lol. Eigenlijk hebben we vrij die dag, maar we willen er al zo lang een keer spelen. En omdat de mogelijkheid er is, doen we het. De Stones en Prince stonden er ook. We willen de sfeer proeven zodat we kunnen zeggen dat we er ook een keer geweest zijn.”
Ik begrijp dat er een nieuwe G3-concerttour in de steigers staat. Kun je al iets meer verklappen?
“Ja, we zijn ermee bezig! Volgend jaar gaat het weer gebeuren. Veel mensen zijn natuurlijk nieuwsgierig welke gastgitaristen meedoen. Nu speel ik de vraag gelijk weer terug. Op mijn website geef ik in Club Joe de fans de mogelijkheid aan te geven wie ze willen zien. G3 zijn eigenlijk alleen ik en mijn manager. Ik vind niet dat alleen wij ons zegje over de andere gitaristen kunnen doen. Wij moeten G3 namelijk als een idee wereldwijd verkopen aan individuele promotors. En dus willen zij weten wat het publiek wil. Tenslotte moeten zij de tickets verkopen. Dus ik vraag aan jou: ‘Wie zou jij willen zien?’”
Ik moet Joe het antwoord schuldig blijven, want zijn manager verzoekt het gesprek te beëindigen. Drie uur later geeft de Amerikaan een fraai optreden in een snikhete zaal. Met een trio bestaande uit Jeff Capitelli op drums, Stu Hamm op bas en Galen Henson op ritmegitaar ploegt Satriani door zijn omvangrijke werk. Nieuwe tracks als I Just Wanna Rock en Diddle-Y-A-Do-Dat wisselt hij af met favorieten als Ice 9, Cool #9 en Flying In A Blue Dream, maar ook speelt hij obscure nummers One Big Rush en Time Machine. Hij laat zijn gitaar zingen en gieren, maar toont tevens soulvol spel in de rustige tracks Always With Me, Always With You en Cryin’. Opnieuw bewees Joe Satriani zijn vakmanschap.